O gece Zeytinburnu'nda 10 katlı bir binanın 8. katındaydık. Yataklarımızdan fırladık ve eşikte karım, baldızım ve 6 yaşındaki minik kızım birbirimize sarıldık. Adeta kıyamet kopmuş, ortalık yıkılıyordu. Özellikle mutfaktan gelen kırılma sesleri çekilir gibi değildi. Allah'a yalvarıyorduk ne olur durdur diye. Bir ara durur gibi oldu ama arkasından daha şiddetli sarsılmaya başladık. Birbirimize sarılmış vaziyette ağlıyorduk. Bebeğimin ağlaması içimi parçalıyordu. Bitmeyecek, öleceğiz diye beklerken durdu. Dışarı kaçarken salonda televizyonumuzun sehpadan düşmüş olduğunu gördüm.
Ailecek bir süre deprem paranoyası yaşadık. En ufak bir sarsıntıda kapıya koşar vaziyetteydik. Hatta deprem çantası bile hazırlamıştık.
Yıllar sonra yaşantımda çok şey değişti. Ama o geceyi hiç unutamadık ve unutamayacağız. Hep şunu düşündüm: Eğer biz bu kadar korkmuşsak 100 km ötemizdekiler kimbilir neler yaşadılar. 8 yıl sonra gördük ki şunları yaşamışlar. Ne diyeyim? Söyleyecek söz kalmıyor.

Anahtar kelimeler: marmara + deprem + izmit + gölcük + adapazarı